Πλοήγηση σε Κοινή Αγορά Ακινήτου στην Κύπρο για Ανύπαντρο Ζευγάρι

Ένα ανύπαντρο αγγλικό ζευγάρι βρήκε ένα ακίνητο προς μεταπώληση για να αγοράσει στην Κύπρο για χρήση ως εξοχική κατοικία όταν. Η διαδικασία ξεκίνησε ομαλά καθώς η δέουσα επιμέλεια που διεξήγαμε ήταν καθαρή, και το ζευγάρι προχώρησε με αυτό που φαινόταν να είναι μια απλή υπόθεση.

Αγνοώντας εκείνη τη στιγμή τις επιπλοκές που θα προέκυπταν, οι σύντροφοι αποφάσισαν ότι ένας από τους δύο θα πληρώσει για ολόκληρη την τιμή αγοράς, αλλά το συμβόλαιο θα ήταν και στα δύο ονόματά τους. Αποφάσισαν επίσης ότι δεν υπήρχε βιασύνη για τη μεταβίβαση του τίτλου ιδιοκτησίας και το ανέβαλαν για αργότερα. Καθώς αυτά τα ζητήματα μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα στο μέλλον, συμβουλέψαμε τα μέρη για τους κινδύνους και εκφράσαμε αντίθετη γνώμη και για τους δύο, αλλά ήταν ευχαριστημένοι να προχωρήσουν όπως είχαν αποφασίσει. Δεν έβλεπαν εκείνη τη στιγμή την αξία της προετοιμασίας για τους κινδύνους του μέλλοντος ή της διεξαγωγής οποιουδήποτε σχεδιασμού κληρονομιάς.

Η διαδικασία αγοράς προχώρησε γρήγορα, το συμβόλαιο υπογράφηκε και κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο, δίνοντας στο ζευγάρι δικαιώματα ιδιοκτησίας στο διαμέρισμα. Πλήρωσαν την τιμή αγοράς και πήραν τα κλειδιά του διαμερίσματος, και για κάποιο διάστημα όλα ήταν φυσιολογικά.

Λίγο αργότερα, ωστόσο, συνέβη ένα ατυχές γεγονός. Η σύντροφος του κ. Μ, η Δρ Ρ (η οποία δεν είχε πληρώσει για το ½ μερίδιο του διαμερίσματος) απεβίωσε. Αυτό δεν θα ήταν προβληματικό, αν δεν ήταν παντρεμένη χωρίς να μας ενημερώσει στη διαδικασία. Η Δρ Ρ δεν είχε ποτέ χωρίσει ούτε άφησε διαθήκη, και ως εκ τούτου ο σύζυγός της κ. Ρ είχε αξίωση στο ακίνητο την οποία δεν ήταν διατεθειμένος να παραιτηθεί.

Ο κ. Μ από την άλλη, που είχε πληρώσει για ολόκληρο το διαμέρισμα, ήθελε ολόκληρη την ιδιοκτησία του διαμερίσματος και όχι μόνο το μισό μερίδιο. Ενώ είχαμε προειδοποιήσει τον κ. Μ ότι το μερίδιο της Δρ Ρ θα περνούσε σύμφωνα με το κληρονομικό δίκαιο στους κληρονόμους της, δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο άμεσα θα μπορούσε να ήταν αυτό.

Προέκυψε διαφωνία για την οποία η νομική πτυχή της κατάστασης δεν ήταν σαφής καθώς θα βασιζόταν στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Από τη μία πλευρά, ο κ. Μ μπορούσε να ισχυριστεί ότι η Δρ Ρ κατείχε την ιδιοκτησία της στο ½ μερίδιο του διαμερίσματος υπό έναν σιωπηρό (αποτέλεσμα) καταπιστευματικό λογαριασμό στην Κύπρο που λειτουργεί παρόμοια όπως στην Αγγλία. Ωστόσο, η ύπαρξη ενός σιωπηρού καταπιστευματικού λογαριασμού έπρεπε να ισχυριστεί, να αποδειχθεί και να αποφασιστεί από το Κυπριακό Δικαστήριο. Αν αυτό δεν οδηγούνταν στο Δικαστήριο και αποδεικνυόταν ότι ήταν η περίπτωση, τότε σύμφωνα με το κληρονομικό δίκαιο, ο κ. Ρ, ο επιζών σύζυγος της μη πληρώσας συντρόφου του κ. Μ, δικαιούταν το ½ μερίδιο του διαμερίσματος.

Πρακτικά, υπήρχαν σημαντικές προκλήσεις για να προχωρήσει στο Δικαστήριο, καθώς το κόστος, ο χρόνος και το άγχος που εμπλέκονταν μπορεί να μην δικαιολογούσαν την αξία της διαφωνίας. Στην πραγματικότητα, το νομικό κόστος και για τα δύο μέρη θα είχε πιθανώς πλησιάσει την αξία του ½ μεριδίου του διαμερίσματος που ήταν υπό διαφωνία, ενώ η απόφαση του Κυπριακού Δικαστηρίου θα μπορούσε να είχε πάρει 5-10 χρόνια για να εκδοθεί (λαμβάνοντας υπόψη την πιθανότητα έφεσης). Επιπλέον, καθώς το Δικαστήριο είχε τη διακριτική ευχέρεια να αποφασίσει για την ύπαρξη του καταπιστευματικού λογαριασμού του διαμερίσματος, υπήρχε κίνδυνος η απόφαση να πάει είτε προς τη μία είτε προς την άλλη κατεύθυνση. Ως εκ τούτου, θεωρήσαμε ότι η προσφυγή στο Δικαστήριο δεν ήταν η καλύτερη επιλογή (ακόμα και αν ο πελάτης μας κ. Μ είχε την ισχυρότερη περίπτωση) και συμβουλέψαμε τον κ. Μ, τον πληρωτή σύντροφο, να λύσει την υπόθεση μέσω εξωδικαστικών διαπραγματεύσεων.

Συνεργαστήκαμε με τα δύο μέρη και τους αντίστοιχους δικηγόρους τους στο Ηνωμένο Βασίλειο για να προσπαθήσουμε να φτάσουμε σε μια φιλική λύση. Αυτό δεν ήταν εύκολο λαμβάνοντας υπόψη τα συναισθηματικά “εμπόδια” στην υπόθεση και την εχθρότητα μεταξύ των μερών.

Μετά από πολύ μακρές διαπραγματεύσεις, τα μέρη κατέληξαν σε συμφωνία να μεταβιβάσουν το άλλο ½ μερίδιο στον κ. Μ και να γίνει ο απόλυτος ιδιοκτήτης του διαμερίσματος. Ο ευκολότερος τρόπος να γίνει αυτό ήταν να πραγματοποιηθεί εκχώρηση του ½ μεριδίου στον κ. Μ από τον κ. Ρ. Ωστόσο, για να γίνει αυτό έπρεπε να ολοκληρωθεί η διαχείριση της κληρονομιάς της αποβιώσασας Δρ Ρ τόσο στην Κύπρο όσο και στο Ηνωμένο Βασίλειο, κάτι που πήρε χρόνια να ολοκληρωθεί. Τελικά, όταν ολοκληρώθηκαν, η συμφωνία εκχώρησης υπογράφηκε, φέρνοντας μια επιτυχημένη κατάληξη στη διαφωνία μεταξύ του κ. Ρ και του κ. Μ.

Ωστόσο, αυτό δεν ήταν το τέλος της ιστορίας για τον κ. Μ, ο οποίος είχε ένα άλλο εμπόδιο να ξεπεράσει· τη μεταβίβαση του τίτλου ιδιοκτησίας που είχε αναβληθεί. Είχαν περάσει αρκετά χρόνια από την αγορά του διαμερίσματος, και οι αρχικοί πωλητές έπρεπε να εντοπιστούν για να υπογράψουν τα απαραίτητα έγγραφα για τη μεταβίβαση του ακινήτου. Οι δικηγόροι τους στην Κύπρο δεν είχαν καμία επαφή μαζί τους από την πώληση που είχε γίνει πριν από αρκετά χρόνια, και δεν γνωρίζαμε καν αν ήταν ακόμα ζωντανοί καθώς θα ήταν τώρα στα 80 τους.

Για να λύσουμε αυτό το ζήτημα, προσλάβαμε μια εταιρεία στο Ηνωμένο Βασίλειο που ειδικεύεται στον εντοπισμό ανθρώπων και βρήκαμε τους πωλητές να είναι ζωντανοί και καλά, προς ανακούφιση του κ. Μ. Ήταν ευχαριστημένοι να συνεργαστούν με τον Κύπριο δικηγόρο τους για να προετοιμάσουν τα απαραίτητα έγγραφα και τις πληρεξουσιότητες για να ολοκληρωθεί η μεταβίβαση του τίτλου ιδιοκτησίας.

Μετά από μια πολύ μακρά διαδικασία, ο κ. Μ τελικά απέκτησε τον τίτλο ιδιοκτησίας στο όνομά του και έσωσε το διαμέρισμα που αγόρασε με τα δικά του χρήματα. Ήταν τώρα ελεύθερος να χρησιμοποιήσει το διαμέρισμα όπως επιθυμούσε, να το νοικιάσει ή ακόμα και να το πουλήσει και να αφήσει πίσω το παρελθόν.